Lieve familie en vrienden,
Primo
Ten eerste druk ik bij deze mijn dankbaarheid uit voor de steun die ik altijd al heb mogen ontvangen. We zijn door diepe dalen gegaan en hebben ook hoge pieken gekend. Veel problemen hebben we overwonnen, en als ik voor mezelf spreek kan ik zeggen dat de fundamenten zijn gelegd en ik ben nu dan toch eindelijk toe aan het uitbouwen, of vormgeven wat de rest van mijn leven gaat zijn. Door studie en het expliciet maken van wat me nou wérkelijk bezighoudt kom ik er steeds weer op uit dat alles voor mij draait om cultureel en sociaal engagement, en dat mijn kracht ligt in adviseren en uitvoeren.
Het culturele klimaat in Nederland
Sinds ik theatermanagement aan de Hogeschool voor de Kunsten studeer, en er een onderneming in productionele coördinatie in de culturele sector op nahoud is er veel veranderd in het cultuurpolitieke klimaat in Nederland. Zoveel, dat instellingen als festivals, ensembles, concert- en theaterzalen, culturele werkplaatsen en broedplekken in hun bestaansrecht bedreigd worden, met in hul kielzog alle professionals, bedrijfjes, opgebouwde know how, initiatieven, noem maar op. Versplinterd reageren ze allemaal (terecht) paniekerig en boos, en gaan in het klein (voor de eigen organisatie) opzoek naar andere vormen van werving van gelden en hulpbronnen in de samenleving dan die tot nu geboden werden door de overheid. Maar een Groot Coherent Plan ontbreekt. Voormalige verwanten worden concurrenten.
Stage
Als student zit ik in de unieke gelegenheid om, in de vorm van een stage in het derde jaar, uit te zoeken hoe organisaties het elders dan Nederland aanpakken. Plekken waar alles vanuit de gemeenschap wordt opgezet, in plaats van vanuit de overheid.
Ik wil in mijn stage volgend jaar ontdekken hoe de theatersector in een land en in een dergelijk politiek klimaat zich staande houdt. En deze kennis meenemen naar Nederland.
De Verenigde Staten is zo’n plek. Alles wat daar speelt, kunst beoefent, onderzoekt, leert, exposeert, is ontstaan uit de gemeenschap. Nergens een cent subsidie te vinden. Hoewel het politieke klimaat beduidend armer is dan hier in Europa, is het wel bij uitstek het geschikte land om uit te vinden hoe de kunstuitingen die er wél zijn, hun kop boven water houden.
Mijn doel is om eind april dit jaar in New Orleans kennis te maken met een aantal mogelijke stageplaatsen. Ik wil dus dáárheen, om te netwerken, mogelijkheden te onderzoeken om daar volgend jaar een half jaar stage te kunnen lopen bij een interessante instelling.
Momentum
Mei is het begin van het festivalseizoen. Dit betekent dat ik vanaf mei tot en met september geld ga verdienen voor het najaar van 2011, mijn collegegeld ’11-’12, en het doorkomen van de werkloze winterdip van januari / februari 2012.
Daarnaast mis ik door sommige festivals een aantal lessen op school. Dit betekent dat ik alle andere activiteiten die ik heb moet proberen op vrije dagen te plannen. Als vanzelf kwam ik toen op de periode Koninginnedag – 5 meiviering uit. Bovendien worden de vliegtickets later duurder omdat we dan steeds dichter bij het vakantieseizoen komen.
Waarom New Orleans
Zoals reeds gesteld, in de Verenigde Staten hebben ze nooit overheidsbemoeienis gekend in de culturele sector. Desondanks worden er wel culturele initiatieven ontplooid, zij het in mindere mate en met meer moeite dan hier.
Ik heb gekozen voor New Orleans om een aantal redenen: Ten eerste ken ik hier mensen en is het op die manier, via deze mensen, eenvoudiger om aan contacten, onderdak, een netwerk en wat dies meer zij te komen. In de tweede plaats kent het cultuurlandschap in New Orleans gevarieerd en rijk in aanbod, ondanks de armoede, Catrina, en beperkte staatsbemoeienis. Het komt écht uit de gemeenschap. Een beter voorbeeld van selfmade is niet snel voorhanden.
Drawbacks
Nu zijn mijn financiële middelen echter beperkt. Januari / februari zijn traditioneel de maanden waarin er winig gebeurt op cultureel gebied, dus dan (nu) komt er geen geld binnen. Dit betekent dat ik er pas rond april weer bovenop ben wat betreft levensonderhoud. Omdat ik te oud ben kan ik niet lenen van de overheid voor mijn studie. Doordat het een voltijdsstudie is kan ik slechts genoeg geld in mijn ‘vrije’ tijd verdienen om in mijn levensonderhoud te voorzien, maar niet meer. Ik kan dus het geld voor een ticket naar New Orleans niet ophoesten. Daar heb ik jullie hulp bij nodig.
En nu komt het
Een retourticket New Orleans eind april / begin mei kost iets onder de €700,-. Verblijf daar is gratis, want ik kan logeren. Ik ga er van uit dat ik rond 200 euro zelf kan betalen. Dit betekent dat ik een gat heb van €500. Stel, ik krijg tien vrienden en familieleden zo ver dat ze €50,- doneren of lenen, dan gaat het project eerste project, daarheen en weer terug, slagen. Daarom wil ik weten of of jij bereid bent me te steunen met een dergelijk bedrag, en of je het wil doneren of lenen. Als ik genoeg toezeggingen heb gekregen (of nog meer) dan kan ik een uiteindelijke prijs berekenen per persoon, en dan mail ik de donateurs in spé persoonlijk om een afspraak te maken en betalingsmogelijkheid te bepalen.
What's in it for you??
Voor niets komt de zon op. Daarom organiseer ik begin juli een feest voor de donateurs met eten, artiesten en drank, véél drank. Waarom zo laat? Omdat het dan zomer is, en een buitenlocatie zoveel sfeervoller is dan iets binnen. Je kan erop rekenen dat het geld dat niet geleend is maar geschonken, geïnvesteerd wordt in dit feest. Donateurs krijgen hiervan in april bericht. Uiteraard doe ik ook wekelijks verslag van de stand van zaken op dit blog.
Graag ontvang ik je reactie vóór woensdag 2 maart, dan hebben we de tijd om in alle rust alles met elkaar te regelen en te boeken. Je kunt me mailen op pelle.themanforthejob@gmail.com, onderwerp: Daarheen en weer terug.
Niet alleen donaties en giften kan ik overigens goed gebruiken, ook verwijzingen naar mensen of instellingen die me kunnen helpen en tips zijn meer dan welkom.
Hartelijk bedankt voor jullie aandacht, en ik zie met plezier jullie reacties tegemoet.
Liefs, Pelle
